آغازگرها عموماً ترکیباتی با پیوندهای ضعیف هستند که به راحتی به گونه‌های فعال تجزیه می‌شوند، جایی که پیوندهای کووالانسی می‌توانند تحت شکاف همولیتیک و هترولیتیک قرار گیرند. آنها همچنین به عنوان استارتر شناخته می شوند. در زمینه‌های شیمی، مهندسی شیمی، پزشکی و نفت، ترجمه چینی رایج اصطلاح انگلیسی «مغدیر» (tēnxiān jì) است.
آغازگر ماده ای است که می تواند واکنش پلیمریزاسیون مونومرها را آغاز کند. مراکز فعال برای پلیمریزاسیون مونومر غیر اشباع شامل رادیکال های آزاد، ترکیبات آنیونی، ترکیبات کاتیونی و ترکیبات هماهنگ کننده است. در صنعت چسب، نوع رادیکال آزاد بیشترین کاربرد را دارد. فعالیت شیمیایی منحصربه‌فردی از خود نشان می‌دهد و تحت تأثیر گرما یا نور برای تولید دو رادیکال آزاد که می‌تواند واکنش پلیمریزاسیون را آغاز کند، تحت تأثیر همولیتیک پیوندهای کووالانسی قرار می‌گیرد. آغازگرها کاربردهای گسترده ای در سنتز مواد پلیمری مانند پلاستیک، لاستیک و پوشش دارند.
آغازگرها نقش بسزایی در تحقیق و تولید چسب و درزگیر دارند. پلیمریزاسیون حلال آکریلات ها برای تهیه چسب های حساس به فشار، پلیمریزاسیون حلال وینیل استات برای تولید چسب ها و درزگیرهای ساختمانی، سنتز استایرن-امولسیون های اکریلیک، امولسیون های اتیلن{{3}پروپیلن{4} امولسیون های پروپیلن{4}، لاتکس، لاتکس کلروپرن، چسب سفید و غیره، پیوند چسب‌های کلروپرن، چسب‌های پیوندی SBS، اتصال عرضی و پخت رزین‌های پلی‌استر غیراشباع، پخت چسب‌های بی‌هوازی، و عمل‌آوری چسب‌های سریع{6}در اکریلیت‌های چسبنده، همگی نیاز دارند. آغازگرها مستقیماً بر اینکه آیا واکنش پلیمریزاسیون بدون مشکل پیش می رود، سرعت پلیمریزاسیون و ماندگاری محصول تأثیر می گذارد.
